د ایران'ارزانه' بې پیلوټه الوتکو ستراتیژۍ امریکا په خپلو لوړ لګښته دفاعي سیسټمونو بیا کتنې ته اړ کړه

ایران د ۳۵،۰۰۰ ډالرو په ارزښت له سوداګریزو بې پیلوټه الوتکو څخه کار اخیستی ترڅو متحده ایالات په میلیاردونو ډالرو مصرفولو ته مجبور کړي، ځکه پنټاګون د لګښت له پلوه د اغېزمنو حل لارو په موندلو کې له ستونزو سره مخ دی.

د امریکا متحده ایالاتو او اسرائیلو سره د جګړې پر مهال، ایران متحده ایالات اړ کړل ترڅو د ارزانه او سوداګریزو بې پیلوټه الوتکو (ډرونونو) له زیاتوالي او د غبرګوني بریدونو په وړاندې د خپلې حوصلې له محدودیتونو سره مخ شي. د نیویارک ټایمز د یوه راپور له مخې، په داسې حال کې چې د یوه ایراني 'شاهد-۱۳۶' ډرون جوړول نږدې ۳۵،۰۰۰ ډالره لګښت غواړي، خو د هغوی د راغورځولو لپاره کارول کېدونکي پرمختللي نظامي توغندي میلیونونه ډالره قیمت لري؛ دې چارې د امریکا په دفاعي پانګونه کې یوه حساسه خلا رامنځته کړې ده.

یوازې په لومړیو شپږو ورځو کې، متحده ایالاتو په دې جګړه کې ۱۱.۳ میلیارده ډالره مصرف کړل. د "امریکن انټرپرز انسټیټیوټ" اټکلونه ښيي چې د اپریل تر پیل پورې ټول لګښت د ۲۵ او ۳۵ میلیارده ډالرو ترمنځ رسېدلی، چې لویه برخه یې پر دفاعي توغندیو مصرف شوې ده.

د ټیټې ټیکنالوژۍ د ګواښونو لوړ لګښت

په یوه غوره حالت کې، د وخت څخه مخکې خبرداری ورکوونکې الوتکې یو ډرون له سلګونو میلو لرې تشخیصوي، چې بیا یوې F-16 الوتکې ته اجازه ورکوي چې هغه د APKWS II راکټونو په کارولو سره له منځه یوسي. که څه هم دا هوايي ګزمې د لګښت له مخې ارزانه دي، خو د جګړې پراخوالي د هغوی شتون محدود کړی و. سربېره پردې، ایران هماغه د خبرداري الوتکې په نښه کړې چې امریکا پرې د لرې واټن د تشخیص لپاره تکیه کوي.

په نږدې واټن کې د ډرونونو سره د مقابلې لپاره، امریکا له 'کویوټ' (Coyote) سیسټم څخه کار اخلي چې تر ۹ میلو پورې هدف ویشتلی شي. سره له دې چې دا سیسټم اغېزمن او نسبتاً ارزانه دی، خو امریکايي پوځ په وروستیو کلونو کې د دې سیسټم خورا لږ شمېر پېرلی و.

د سمندري ځواکونو د ویجاړونکو بېړیو 'ایجز' (Aegis) دفاعي سیسټم د ډرونونو د ویشتلو لپاره له SM-2 توغندیو کار اخلي، خو د پوځي پروتوکول له مخې د هر هدف لپاره لږترلږه د دوو توغندیو توغول اړین دي. په ورته ډول، د ځمکني ځواک 'پاټریوټ' (Patriot) سیسټم د اډو د دفاع لپاره یو معیار پاتې شوی. که څه هم دا سیسټم له ۲۷ میله لرې واټن څخه ډرون ویشتلی شي، خو د PAC-3 MSE توغندیو کارول په بې ساري ډول ګران بیه دي. کله چې یو ډرون خپل هدف ته تر یو میل څخه په کمه فاصله کې وي، د 'سنچورین سي-رام' (Centurion C-RAM) غونډۍ د دفاع وروستۍ طبقه جوړوي. که څه هم د هرې مرمۍ لګښت یې کم دی، خو د سي-رام خورا لنډ واټن دا سیسټم د یوې لومړنۍ حل لارې پر ځای د وروستۍ وسیلې په توګه معرفي کوي.

د مصنوعي ځیرکتیا او لیزر بدیلونه

پنټاګون اوس د مصنوعي ځیرکتیا (AI) په واسطه چلیدونکو بې پیلوټه الوتکو ته پاملرنه کوي، لکه 'Merops Surveyor'، ترڅو د دښمن توغندي په ټیټ لګښت ښکار کړي. په زرګونو دا ډول واحدونه منځني ختیځ ته استول شوي، که څه هم د هغوی د ځای پر ځای کېدو حالت لا څرګند نه دی. نورې هڅې، لکه په لیزر ټیکنالوژۍ کې د ۱ میلیارد ډالرو پانګونه چې د هرې ډزې لګښت به یې یوازې ۳ ډالره وي، لا تر اوسه په عملي ډګر کې نه دي کارول شوې.

که څه هم د ملیارډونو ډالرو په ارزښت شتمنیو (لکه د سیمه ییزو رادارونو مرکزونو) د ساتنې لپاره قیمتي دفاعي سیسټمونه اړین دي، خو د امریکا لپاره اوږدمهاله اندېښنه یوازې د پيسو لګښت نه دی. دفاعي شنونکي خبرداری ورکوي چې متحده ایالات ممکن د خپلو پرمختللو توغندیو له ختمېدو سره مخ شي مخکې له دې چې د هغوی بدیل چمتو کړي، چې دا چاره په سیمه ییز امنیت کې جدي خلاوې رامنځته کولی شي.