د تاریخ په اوږدو کې هر تمدن د وخت د اندازه کولو په اړه بېلابېلې لارې رامنځته کړې دي. د صنعتي دورې څخه مخکې، یعنې په هغه زمانه کې چې نن ورځ موږ د کار ساعتونو او شفټونو په څېر مفاهیمو سره اشنا نه وو، خلکو د ورځې د محاسبې لپاره د لمر لوړوالي څخه ګټه اخیستله. دا مانا لري چې هرې سیمې د خپل لمر موقعیت ته په پام سره د ورځې د پیل او پای ساعتونه تنظیمول. د بېلګې په توګه، تر ۱۹مه پېړۍ پورې د لندن وخت د پاریس له وخت سره متفاوت و؛ ځکه چې هر ښار خپل وخت د هغه ځای د لمر موقعیت له مخې محاسبه کاوه چې په هغه وخت کې یې موقعیت درلود.

خو د صنعتي انقلاب او د بخاري اورګاډو په رامینځته کېدو سره، نړیوال تجارت او ترانسپورت ګړندی شو، او د وخت په محاسبو کې دا سیمه‌ییز توپیرونه په یو لویې ستونزې بدل شول. د دې ګډوډۍ د حل لپاره، په ۱۸۸۴ کال کې په واشنګټن کې د نړیوال مېریدیان کنفرانس راوبلل شو. د کنفرانس اساسي موخه دا وه چې په نړیواله کچه یو منلی صفر مېریدیان وټاکي او نړیوال وخت سیسټم معیاري کړي. په هغه وخت کې د نړۍ د نقشې له ۷۰ سلنې څخه ډېرې د انګلستان د ګرینویچ رصدخونې ته د حوالې په توګه کارېدلې. د دې دلیل د هغه وخت د بریتانوي سترواکۍ په نړیوال سمندري تجارت او بهرنیو سیمو باندې منل شوې واکمني وه.

د ګرینویچ رصدخونه د کښتيوانانو د طول البلد په محاسبو کې مرکزي رول لوبوي. د بریتانیا د نړیوال اغېز په برکت، دغو محاسبو پراخه کارونه ومونده. د دې پایلې په توګه، په کنفرانس کې د ۲۶ هېوادونو د استازو تر منځ په رایه‌ګیري کې، ګرینویچ د نړیوال وخت لپاره د صفر نقطې په توګه وپېژندل شو. په دې توګه، د GMT په تورو سره لنډیز شوی د ګرینویچ منځنی وخت د نړۍ په کچه د وخت د حوالې نقطه شوه. دا پرېکړه د عصري نړیوال وخت زون سیسټم بنسټ کېښود او ډاډ یې ترلاسه کړ چې د نن ورځې وخت محاسبې د نړیوالو معیارونو سره سمون لري.

له ګرینویچ څخه مخکې، ډېرو ښارونو خپل محلي رصدخونې د صفر نقطه ګڼله. پاریس، برلین، واشنګټن په څېر لوی ښارونه خپل وختونه د دې رصدخونو له مخې تنظیمول. په هغه دورو کې چې عثماني دولت د سوداګرۍ په لارو واکمني درلوده، د استانبول د رصدخونو اندازه‌ګیرۍ د کاروانونو او سوداګرو لپاره د ورځې د محاسبې لارښود و.